Het Tassenmuseum in Amstelveen

- haast u naar Hendrikje -

verslag van een bezoek, van Els Bannenberg


Een van de leukste musea die ik dit afgelopen jaar heb bezocht is het 'Tassenmuseum Hendrikje' in Amstelveen (inmiddels gevestigd op de Herengracht in amsterdam, zie tips voor bezoek onderaan en de website, red.). De aanleiding om er heen te gaan was het bezoek van een Engelse vriendin met een passie voor oude knopen en gespen. Ze runt een charity shop (daarvan kom je er in èlke plaats in Engeland méér tegen dan supermarkten) in de buurt van Liverpool en ze komt daar wel eens gekke dingen tegen. Zo ook damestasjes. Dus was dit bezoek een geschikte gelegenheid om zelf ook eens een kijkje te nemen in dit museum dat nu bijna 10 jaar bestaat. En het was een echte openbaring!

We troffen een fraaie vijftigerjaren villa aan waarvan de helft als een smaakvol museum was ingericht. Twee verdiepingen en een voormalige garage lieten wel 300 tassen zien, slechts een klein gedeelte van de collectie, maar wel het meest bijzondere. Er was een thematische opbouw in historie, een van materiaalgebruik, en een overzicht van stijlen en modes. Ik denk dat iedereen boven de vijftig er wel een déjà vu zal krijgen van een oma, moeder of tante die zulke mooie of gekke tasjes had, of gewoonweg nog van de verkleeddoos op school. Er waren erg veel tassen uit Europa en mijn gast werd helemaal gek en lyrisch toen ze een mauchlin tasje ontdekte. In mij ogen spuuglelijk. Maar bijzonder was het wel. Het is een soort toeristenkitsch uit Schotse badplaatsen die je eerder aantreft op borden, bekers, kopjes en zo voort. Maar op zo’n tasje! Zeldzaam!

Wat mij heel erg ontroerde was een ivoren handvat om een zwaar pak te dragen dat met touw dichtgebonden was zonder dat het in de hand kon snijden. Ineens was er die herinnering. Ik was vijf jaar of zo en liep achter mijn moeder aan in V&D en probeerde haar niet kwijt te raken tussen al die grote vrouwen in ruige wintermantels en met hoedjes die aan het foerageren waren in de uitverkoop. Een enorme herrie was het daar want de vloer was van kale planken. De kleding die ze kocht, een groot stuk, werd in een kartonnen doos gedaan. Ik ruik die doos ineens weer. Er stond een hond op die met twee vrouwenbenen meeliep maar wel mooi zijn lijn eromheen had gewikkeld. En de verkoper haakte een houten rolletje waar doorheen een roodachtige metalen draad liep aan twee kanten om het touw waarmee hij de doos razendsnel had ingepakt. Zo werd het een platte koffer. En op het houtje stond natuurlijk iets dat ik toen nog niet kon lezen. Thuis mochten we dat ding hebben om mee te spelen.

Er waren ook prachtige tassen die waren gebreid of geborduurd met kralen en zijde. Tassen voor het theater, voor geld, cosmetica, reukwerk, voor de bruid, van kostbare materialen en van dieren die daar nu allang niet meer voor gebruikt mogen worden.
Wij waren twee uur bezig met kijken en het was een feest van herkenning. Sigrid Ivo, de aanwezige conservator en gepassioneerd kunsthistorica, kon elke vraag van ons uitgebreid beantwoorden. Daarbij trok ze allerlei naslagwerken uit de muur om ook nog even een zijsprong te maken naar andere accessoires als poederdozen. Elke maand worden er tassen van hedendaagse tassenontwerpers onder de aandacht gebracht. Die zijn er ook te koop. Dit najaar staat ook nog de uitgave van een catalogus gepland. Die zal waarschijnlijk net zo verzorgd zijn als het museum en de collectie. Ik ga hier verder niet vertellen wat er allemaal te zien is. Het is echt een museum om op een grijze zondagmiddag naar toe te gaan met je moeder of een vriendin. Of om met je vriendinnen je ‘hen’s party’ te beginnen. Het enige nadeel voor je moeder kan de trap naar boven zijn.

Het Tassenmusewum is inmiddels al sinds enkele jaren gevestigd op de Herengracht: Bezoek-adres is -Tassenmuseum Hendrikje - Herengracht 573 - 1017 CD Amsterdam - tel. 020-524 64 52 Kijk maar op de uitstekende website in vier talen.
http://www.tassenmuseum.nl

©Els Bannenberg 29-10-2004